Το θέατ?ο της ψυχής μας

Την ώ?α που το Εθνικό Θέατ?ο ξοδε?ει άσκοπα χ?ήματα σε πα?αγωγές όπως ο Δον Ζουάν, ο Τε?ζόπουλος κάνει Θέατ?ο. Με αφο?μή το “Μάουζε?” του Χάϊνε? Μίλλε?, μας π?οσκαλεί να συμμετέχουμε στην επαναβίωση του εμφυλίου πολέμου του ’44.  Με την ανατ?επτική του ιδέα να κολλήσει φωτογ?αφίες α?ιστε?ών αγωνιστών στις κα?έκλες του θεάτ?ου, η σκηνή μετατ?επεται στο […]

Η Ελληνική θεατ?ική π?αγματικότητα από τα τέλη του δεκάτου ενάτου αιώνα μέχ?ι το 1920

Ο άνεμος ανανέωσης που έπνεε κατά την τελευταία εικοσαετία του 19ου αιώνα, πνέει και στην αυγή του νέου αιώνα. Και όπως είναι φυσικό και επόμενο το ελληνικό θέατ?ο δε έμεινε μακ?ιά από τις κοινωνικές και πνευματικές εξελίξεις.

Το κείμενο δημοσιε?τηκε στο τε?χος Φεβ?ουα?ίου 2005 του πε?ιοδικο? Ιστο?ικά θέματα.

Η π?όσληψη του Λουϊτζι Πι?αντέλο στην Ελλάδα κατά τον 20ο αιώνα

Όσον αφο?ά την αφομοίωση του έ?γου του Λουίτζι Πι?αντέλλο στην Ελλάδα κατά τον 20ό αιώνα, η καθιέ?ωση του ως ευ?ωπαίο δ?αματου?γό, -μιας και η χώ?α μας είναι η π?ώτη μετά την Ιταλία που παίζεται έ?γο του πολ? π?ιν τον ανακαλ?ψουν τα υπόλοιπα ευ?ωπαϊκά θεατ?ικά κέντ?α-, συντελείται απ?όσκοπτα, ολοκλη?ωμένα, αλλά και με α?κετές εκπλήξεις.

Η Ελλάδα του Πυ?άγγελου

«Την Ελλάδα τη φέ?νω μέσα μου. […] Είμαι από τη Σικελία, δηλαδή τη Μεγάλη Ελλάδα…». Με αυτά τα λόγια ομολογεί το 1934 ο ίδιος ο Πι?αντέλο σε συνέντευξη που πα?αχώ?ησε στον Κώστα Ου?άνη, την ελληνική του καταγωγή. Και η Ελλάδα τον αντιμετωπίζει με τον καλ?τε?ο δυνατό τ?όπο: στα 1914 είναι αυτή που τον «χ?ίζει» ευ?ωπαίο δ?αματου?γό, μια και είναι η π?ώτη χώ?α μετά την Ιταλία που π?ωτοπαίζονται έ?γα του.

Το κείμενο δημοσιε?τηκε στο πε?ιοδικό HIGHLIGHTS, τε?χος Μά?τιος – Απ?ίλιος 2004.

Το χ?ίσμα ενός Ευ?ωπαίου συγγ?αφέα

Λίγο π?ιν την ένα?ξη του Π?ώτου Παγκοσμίου Πολέμου, στα 1914, το ελληνικό κοινό έχει την π?ώτη του επαφή με το έ?γο του Λουίτζι Πι?αντέλλο. Ταυτόχ?ονα όμως είναι αυτό που τον «χ?ίζει» ευ?ωπαίο συγγ?αφέα, μιας και η χώ?α μας είναι η π?ώτη μετά την Ιταλία που παίζεται έ?γο του πολ? π?ιν τον ανακαλ?ψουν τα υπόλοιπα ευ?ωπαϊκά θεατ?ικά κέντ?α.

Το κείμενο δημοσιε?τηκε στο τε?χος Ιανουά?ιος – Μά?τιος 2004 του πε?ιοδικο? Το Δένδ?ο.

Εισαγωγή στο έ?γο του Πι?αντέλο

«Ο καθένας μας δεν είναι αυτό που νομίζει ότι είναι, αλλά είναι ένας, κανένας κι εκατό χιλιάδες», γ?άφει ο Σίλβιο ντ’ Αμίκο, σχολιάζοντας την ιδεολογία που διατ?έχει το έ?γο του β?αβευμένου με το ?όμπελ λογοτεχνίας (1934) Λουίτζι Πι?αντέλλο, που επανέφε?ε την Ιταλία στο κ??ιο ?ε?μα της ευ?ωπαϊκής δ?αματου?γίας. Π?άγματι, σε αυτήν ακ?ιβώς την ιδέα του για την πολλαπλότητα του ατόμου, τη διάσπαση του ατόμου και την υποκειμενικότητα της αλήθειας στη?ίζεται ολόκλη?η η θεατ?ική πα?αγωγή του σικελο? δ?αματου?γο?.